Dlaczego pod koniec lata żółkną i opadają liście różaneczników

Żółknięcie i opadanie starszych liści różaneczników, którego pierwsze objawy obserwuje się pod koniec lata jest zjawiskiem całkowicie naturalnym, choć nie, co roku występuje w równym nasileniu. W przypadku różaneczników umownie określanych, jako drobnolistne zjawisko to pojawia się zazwyczaj w drugiej połowie lata i to dość często, gdyż, co 1-2 lata. W przypadku odmian o szerokich liściach symptomy żółknięcia obserwuje się z reguły rzadziej - co 3-4 lata. Czasami może się zdarzyć, że do końca roku pozostają jedynie liście okalające pąki kwiatowe wyłącznie na tegorocznym przyroście. Także termin żółknięcia i opadania może być zróżnicowany. W przypadku części kultywarów ma to miejsce pod koniec lata, a u innych tuż przed nadejściem zimy. Nadmierne żółknięcie i opadanie liści jest często obserwowane w lata suche.

Z uwagi na naturalne podłoże fizjologiczne zjawiska nie prowadzi się szczególnych prac pielęgnacyjnych, mających na celu ograniczenie jego występowania. Zważywszy, jednak, że żółknięciu najstarszych liści mogą również towarzyszyć niekiedy objawy niedoboru azotu (w warunkach suszy azot jest słabo pobierany przez system korzeniowy) powinno się regularnie wykonywać kompleksową analizę chemiczną podłoża albo analizę liści.

W przypadku niedoborów azotu objawy można obserwować dużo wcześniej. Liście stają się blade, masowo żółkną i również mogą nadmiernie opadać.

"Typowe" objawy niedoboru azotu u różaneczników

Niekiedy środek liścia pozostaje nadal zielony. Z czasem liście wykazujące niedobory azotu zaczynają przebarwiać się na różowo, a nawet na czerwono. 

W przypadku silnych niedoborów liście mogą nawet czerwienieć

Niedobór azotu może niekiedy uaktywniać się przejściowo także wiosną, kiedy to w warunkach niskich temperatur gleby składnik ten, choć obecny w podłożu, nie jest w wystarczającym stopniu pobierany przez korzenie.

Objawy wczesnowiosennego niedoboru azotu